Testimonials

Waarom een spijkerbroek 250 euro mag kosten

U kent ongetwijfeld de scene uit Pulp Fiction, waarin Mia Wallace een milkshake bestelt. “A five dollar shake?!” verbaast Vincent Vega zich. “That’s Milk, and Ice cream (...) you don’t put no Bourbon in it or nothin’?”

De verbazing dat iets simpels soms enorm duur is, overkomt veel mensen tegenwoordig bij de aanschaf van een spijkerbroek. Kocht je vroeger nog een topmerk broek (wow, een echte Levis) voor 120 gulden, tegenwoordig wordt ons zonder knipperen van de ogen gerust een broek van 300 euro aangesmeerd. De verbazing hierover werd onlangs uiterst genuanceerd door een van 925’s hoofdredacteuren verwoord:

“Veenhoff. Leg mij nou eens uit hoe dat zit met die jeans tegenwoordig. Iedereen koopt die rommel wel, maar geen hetero die snapt waarom een spijkerbroek in hemelsnaam 250 euro moet kosten.”

Een uitstekende en vaak gestelde vraag, die ik als jeansliefhebber graag beantwoord. Hoewel marketeers natuurlijk ook een boterham moeten verdienen (bullshitten is een vak, onderschat dit nooit!), is er wel degelijk sprake van echte verschillen in kwaliteit.

Waarom kost de ene broek 250 euro en de andere maar 50?

Model, logootje en winkel-lokatie even daargelaten, gaat het om 4 punten:

Het denim. Sommige, wat oudere jeans-dragers zullen een beetje pens-vriendelijke stretch in hun pantalon misschien lekker vinden, kenners prefereren jeans van ambachtelijk gemaakt denim. De wevers uit Japan zijn algemeen erkend als de beste: het mooiste denim komt uit de omgeving van Osaka. Een ‘blanco’ katoenen draad wordt verweven met een ‘donkerblauwe’; die is geverfd met indigo. Hoe vaker ‘gedipt’ in het indigo-bad, hoe dieper de kleur: waardoor de broek mooier ‘slijt’ - goedkoop denim wordt minder geverfd en is dus sneller ‘kaal’.

Dan is er het weefproces: hoogwaardig, ambachtelijk geweven denim wordt gemaakt op oude, smalle weefmachines van 1 broek breed, in plaats van grote fabrieksapparaten. Het meest zichtbare verschil zit hem in de rood-witte stofranden (selvedge genaamd) die aan de binnenkant van de broekspijp op elkaar gestikt zijn. Net als het openknopen van de onderste manchet-knoop aan een (zogenaamd) handgemaakt pak, slaan denim-snobs daarom hun broek een stukje om, zodat het ‘selvedge’ zichtbaar wordt. Nice...

De broek wordt vervolgens geassembleerd; naaitechniek, rivets, knopen, leren patch en afwerking zijn bepalend voor zowel kosten als exclusiviteit.

Het laatste is de ‘wassing’. Sommige jeans worden ‘unwashed’ verkocht (donker als de nacht en hard als een plank; met name voor hardcore denim nerds) maar de meeste zijn behandeld om eruit te zien alsof ze al gedragen zijn. We kennen van vroeger nog de ‘stone-wash’ waarbij jeans met puimsteen worden gewassen; tegenwoordig worden jeans met lasers, messen, zuur, zandstraalmachines, zelfs tandarts-boren bewerkt om er lekker authentiek ‘vintage’ uit te zien. Mooie ‘wassingen’ (vaak Italiaans handwerk) zijn vaak duur, maar zelfs een leek ziet gemakkelijk het verschil.

Met de keuze van denim, details en ‘wassing’ bepaalt elk merk dus feitelijk de kostprijs van een broek. Als het goed is, zit er in een duurdere broek dus meer ambacht. Net als bij een pak, zie je het er niet altijd gelijk aan af, het is dus terecht om ernaar te vragen. Kies zelf; het is wat de gek ervoor geeft, maar you get what you pay for...

James Veenhoff is partner bij Fronteer Strategy, een adviesbureau voor innovatie, co-creatie en merkontwikkeling. Hij is een van de oprichters van Amsterdam International Fashion Week en marketeer bij Blue Blood. Naast een sterke interesse voor chique spijkerbroeken besteedt hij graag tijd aan eten, muziek, rugby, boksen en surfen.

Deel op Facebook (0)Deel op Twitter (0)
Roy Winter, Consultant
http://roywinter.nl

Ojee, jij wast je jeans waarschijnlijk veel vaker dan nodig is. En stuurt je lievelingsbroek daarmee vervroegd naar de prullenbak. Jeanskenners weten het al jaren: de spijkerbroek is juist ervoor gemaakt om dag na dag gedragen te worden, zónder te wassen.

Te vaak wassen zorgt er niet alleen voor dat de kleur vervaagt, het heeft ook een negatief effect op de pasvorm. En als je even stilstaat bij de eindeloze shop- en passessies die je hebt geïnvesteerd in de zoektocht naar De Perfecte Jeans, is dat best zonde van de moeite. Nietwaar?

Maar. Niemand draagt graag vieze kleren (althans, wij niet), en sommigen onder ons zijn gewoon niet zo handig. Met etenswaar, enzo. Dus, wat te doen?

INVRIEZEN
Vraag het aan een willekeurige denim-addict en die zal je vertellen dat dit dé manier is om jouw spijkerbroek schoon te krijgen. De theorie erachter is dat de vrieskou de meeste bacteriën en huidschilfers – die je broek vuil maken (en waarschijnlijk laten rieken) – doodt. Het enige alternatief om álle bacteriën te killen, is een hete was. En dat wil je niet (dag kleur, dag pasvorm, dag jeans).

Dus: gooi je spijkerbroek bijvoorbeeld een nachtje in een kussensloop (zodat je broek nog kan 'ademen') in de vriezer. En hoppa, zo goed als nieuw. (Als je em niet tussen het eten propt.) Is-ie iets te veel uitgelopen? Gooi 'em eventjes in de (niet te hete) droger en je broek krimpt weer in vorm.

VERWIJDER DE VLEK
Het overkomst de beste. Maak de vlek(ken) schoon met een oude tandenborstel of zachte spons. Even laten drogen en je jeans is weer zo goed als nieuw.

HANDWAS
In koud water met een milde zeep. Wrijf je jeans niet te veel schoon, dan tast je het pigment aan. Beter nog: was 'em binnenstebuiten en laat je broek platliggend drogen (zo houdt-ie de pasvormlanger vast).

Over wassen gesproken: 5 dingen die je móet weten over je dagelijkse douche >

De beste jeans ooit volgens de ELLE redactie >

Wordt dit jouw lievelingsjeans in 2015? >

Mr. Roy Winter, Designer
http://roywinter.nl